Po dłuższej przerwie, gdy trochę opadły odgrzebane emocje związane z diagnozą SM, powracam z nową częścią mojej historii.

Poprzednią część swojego opowiadania zakończyłem stwierdzeniem, że nie można dać robić z siebie idioty. Tak, to postanowienie towarzyszyło mi od młodych lat, a gdy zaczęło chodzić o moje zdrowie, a nawet życie, nabrało zupełnie nowego i bardziej agresywnego znaczenia.

 

Najlepszą obroną jest atak

Zawsze twierdziłem, że najlepszą obroną jest atak i także ta metoda, nawet nieświadomie, została natychmiast wdrożona. W tej chwili wielu śledzących naszego bloga może spytać: przed kim lub przed czym się broniłem i kogo lub co atakowałem? Już spieszę z odpowiedzią.

Broniłem się przed ludźmi, którzy próbowali mi wmówić coś, co – w mojej opinii – nie miało żadnego sensu, a atakowałem ich kontrargumentami, na które nie potrafili w jakikolwiek sposób odpowiedzieć.

Na swojej drodze do postawienia diagnozy spotkałem tylu lekarzy różnych specjalności, że nie jestem w stanie ich wszystkich zliczyć. Można by to w sumie podsumować jednym polskim przysłowiem: „gdzie dwóch Polaków, tam trzy opinie”. Tak przynajmniej było w moim przypadku.

 

Strach przed zmianami

Każdemu choremu na SM nie są obce zmiany demielinizacyjne – są one jakby absolutnie podstawowym czynnikiem, aby została postawiona diagnoza stwardnienia rozsianego. Ilość tych zmian oraz ich umiejscowienie mają również świadczyć o przebiegu choroby, jej intensywności czy też postępującej niepełnosprawności.

Przypomnę na szybko, że jedynym badaniem, które jest w stanie je wykryć, jest rezonans magnetyczny. Zgodnie z procedurami – czy też, mówiąc delikatniej, z ogólnie przyjętymi zasadami – im więcej zmian, tym większa niepełnosprawność.

Znam ludzi, którzy żyją od rezonansu do rezonansu w ciągłym strachu, czy nie pojawi się jakaś kolejna biała kropka w mózgu czy też w rdzeniu, bo to będzie świadczyć o tym, że pozostało coraz mniej dni w sprawności, w samodzielności itd.

 

Konfrontacja z lekarzami

Najgorsze jest to, że gdy trafimy na lekarza, który ma klapki na oczach, to już sam strach i wyczekiwanie na kolejny rezonans może doprowadzić do tego, że – może nie na wózku, ale na pewno – wylądujemy w kaftanie na oddziale zamkniętym szpitala psychiatrycznego.

Więc ja także miałem wątpliwą przyjemność trafić na takiego lekarza. Ilość zmian jest – według niego – wprost proporcjonalna do stanu pacjenta. Koniec i kropka. Wie najlepiej i już.

Ruszyłem więc do ataku i przyniosłem na kolejną wizytę opis rezonansu chorego na SM, który w głowie miał tak biało, jak kiedyś jeszcze zimą bywało w Polsce. Nic by w tym nie było dziwnego, gdyby ten człowiek nie był w pełni sprawny. Tak – był w pełni sprawny, a o zmianach dowiedział się przypadkowo, gdy robił rezonans po kontuzji na rowerze. Oczywiście, została mu postawiona diagnoza SM.

Takich przypadków są setki czy tysiące, gdzie ilość zmian nie świadczy o sprawności. To już dowiedziałem się u kolejnego neurologa – neurologa, którego podejście było zupełnie inne niż tego pierwszego.

Ten człowiek twierdził, że ,,głowa to nie obrazek i nie ma co w nią co chwilę zaglądać". 

 

Nauka i wnioski

Patrzmy na siebie – na to, co nam pomaga, a co nam szkodzi. Zwracajmy uwagę na dietę, eliminujmy pokarmy, które mogą wywoływać odpowiedź autoimmunologiczną, na przykład owoce czy warzywa pryskane chemią, z którą nasz układ odpornościowy będzie walczył, przy okazji uszkadzając układ nerwowy.

Co najważniejsze – jeżeli już jesteśmy przy sprawności – nie zrzucajmy wszystkiego na SM, bo jest nam tak wygodnie…

Pamiętajmy, że za naszą sprawność odpowiada nie tylko układ nerwowy, ale w ogromnym stopniu także układ ruchu. To właśnie on – we współpracy z układem nerwowym – umożliwia nam wykonywanie ruchów i utrzymywanie pionowej postawy ciała.
Nawet najbardziej sprawny układ nerwowy nie zapewni nam pełnej sprawności bez dobrze funkcjonującego układu ruchu, i odwrotnie – silne mięśnie i stawy nic nie zdziałają bez sprawnych połączeń nerwowych.

Z mojego wieloletniego doświadczenia w walce z chorobą widzę, że o tej zależności bardzo często zapominamy. Nie spotkałem jeszcze neurologa, który by o tym wspomniał (w tym miejscu zachęcam również do przeczytania innego mojego wpisu o problemach z diagnozą SM).

Dostarczajmy więc organizmowi składników, które działają regeneracyjnie zarówno na układ nerwowy, jak i na układ ruchu – wspierają odbudowę mieliny, poprawiają pracę mózgu, a jednocześnie odżywiają stawy, mięśnie i chrząstki.

 

Najlepszym obrazowym przykładem, jak uszkodzenie pewnej partii układu naszego ciała wpływa na część innego układu jest zanik mięśnia po długotrwałym unieruchomieniu, na przykład kończyny w gipsie. Złamana kość nie ma bezpośredniego wpływu na mięśnie, ale powoduje brak możliwości pracy mięśnia, co doprowadza do powolnego jego zmniejszania, co widać na przykład po obwodzie unieruchomionej kończyny.

Tak samo było w moim przypadku po diagnozie SM, a wszystkie dolegliwości przypisywałem początkowo wyłącznie układowi nerwowemu, nie patrząc na siebie holistycznie.

Po okresie nasilonej spastyki i długiego siedzenia w domu – zarówno z przyczyn fizycznych, jak i psychicznych, gdy momentami traciło się już sens dalszej walki – ucierpiał również mój układ ruchu, w tym mięśnie i stawy.

Zrzucałem wszystko SM – brak elastyczności mięśni czy ograniczoną ruchomość stawów – tymczasem przyczyna była inna i wynikała tylko pośrednio z choroby.

 

Zapowiedź nowości

Opowiem o tym już następnym razem – przy wprowadzeniu na rynek nowego suplementu Improvsan® - stawy, kości, mięśnie, o którym mówiłem już trzy lata temu. Trochę to trwało, ale dołożyłem wszelkich starań, aby był – w mojej skromnej opinii – perfekcyjny, powstały na bazie tego, co testowałem przez lata.

 

Autor: Andy, CEO Biomelius LTD, któremu postawiona została diagnoza SM w 2017 r.